"Nasza sąsiadka, pani Nerkowska, żona stelmacha, lubowała się w dawnych zwyczajach. Gdy miałem 8 lat, w Adwencie z innymi chłapakami chodziliśmy do niej, a ona nas uczyła ze starej księgi jasełek, herodów, kolęd, kantyczek i pastorałek. Ta księga była wydana w roku 1902 w Katowicach. Nosiła tytuł "Szopka dla małych dziatek". Jej mąż na tokarce obrobił piękne lalki i zbił z desek szopkę. Z szopką i gwiazdą wyruszaliśmy w święta po kolędzie i chodziliśmy aż do zapustów. Wsie czekały na swoją kolej, żeby nas zabrać do siebie. Po każdym nabożeństwie w wąsoskim kościele po kolei brali nas na sanie i zawozili do siebie. Nie wolno nam było ominąć ani jednego domu", wspomina Mieczysław Szmyglewski (lat 60) z Wąsosza.

kontakty-tygodnik.com.pl